کیمیای شرقی
"تقدیم به تو که یادت در فکرم و عطر تو در میان لحظه های زندگیم ماندگار است"
ای بهترین بهانه برای دلتنگی هایم آیا روز تولد دوستی هایمان را به یادداری؟
همان روزی که همچون پیچکی به دیوار های کاهگلی قلبم پیچیدی...
من تمام لحظه های با تو بودن را به یاد سپرده ام...
ریزش قطرات بلوری باران همچو نوایی خوش آهنگ دشت امید
را تازه می کند و
شب چهره زیبای تو را در دل آسمان قاب میگیرد.
دل کوچک من به شوق حضور مهتابی ات می تپد و نوید دیدار می دهد...
تا لحظه ای که زنده هستم و نفس می کشم
وجود گرمت را فراموش نخواهم کرد و وجودت را پاس
می نهم!
تو را به خاطر تمام خوبی هایت می ستایم تو شیرین ترین خاطره ای هستی
که تا ابد بر صفحه دلم نقش بستی و مهربانترین هدیه خداوند به من!!
چرا که چشمان مهربانت لحظه به لحظه این حقیقت زیبا را ابراز
می کند.
زیباترین گلهای دنیا را در یک دسته
مناسبترین واژه های مهربانی را در یک کتاب و
قشنگ ترین ماهی های جهان را در یک آکواریوم بزرگ
تنها نثار مهربانی چون تو می کنم.
نه خسته ی با تو بودنم و نه دل خسته؛
دلم تو را خواسته!
دلم !!!؟
به پا خواسته؛
خواسته دلم!
تو را خواسته؛
که بی نظیری، بی همتایی، سراپا شور و احساسی. سراسر قدرت و طراوت و تفکری. معتمدترین تکیه گاهی!
دلم خواسته غبار روب خستگی های تو باشم، بلکه کمی آرام گیرد این رام شده ی تو.. در هیاهوی فریادها و پیچ و خم های بودن..
به پا خواسته دلم! تو را خواسته دلم..
اگر این مهرورزیه بی تناسب کم نظیر من، سنگینیه باری ست بر بازوان زنانه ی خواستنی ات، مرا ببخش که بی کینه، بی هیچ انتظاری، بدون دگرگونی درونی، به یادها و بادها خواهم سپرد خواستن هایم را، تا نشنوی، نخوانی، نبینی، ندانی، شاید که آرام گیری بدان!
بدان! بگویم یا نه، خاموش بمانم یا ادامه دهم، سکوت کنم یا فریاد زنم، آغوش من تشنه ی با تو بودن، درونم مسحور با تو بودن، وجودم ودلم همیشه با تو همراست.. من تشنه ی با تو بودنم.. حسرت تو همواره با من است..
بی منطق، بی حساب، بی حصار، "اینچنین" که میدانی.. تو را خواسته دلم..
دلم میخواهد در آسمان خیالم پرواز کنم..ولی پر پرواز ندارم..پرم سوخت و خاکستر شد..دلم میخواهد در برکه ی رویا شنا کنم...ولی باله هایم در مرداب دنیا مانده اند..چقد دلم هوای پریدن دارد..چقدر دلم هوای جهیدن دارد...واااای دلم کودکیم را میخواهد..آن زمان که می دویدم و میخواندم..آن زمان که میپریدیم و موهایم پریشان و افشان چهره ی کودکانه ام را نوازش میکردن..دلم آن پاکی و معصومیت را میخواهد ....دلم میخواهد آن کودک سهراب را آن زمان که به اوج میرسید و میپرسید "خانه ی دوست کجاست"... چقد دلم میخواهد الان ..پرهای پرستو را..آزادی قاصدک را..و باله های ماهی را...دلم میخواهد به اوج بروم..به ابدیت ....به بینهایت ...ای کاش آنجا کسی انتظارم را کشد ..یگانه ی من دریاب مرا...
نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.به تن لحظه خود،
جامه اندوه مپوشان هرگز.
سهراب
بوی نم خاکه و باز یاد تو مستم میکنه
تویی که باز نبودنت از همه خستم میکنه
بارون بی امونه و دلم بهوونه میگیره
تو این رگای خشکیده ،خونه که باز جون میگیره
حس میکنم وجودتو ،تو ذره ذره تنم
تو می چکی از آسمون،کویر منتظر منم
به حرمت خاطره ها بی تو قدم نمی زنم
یه روز قسم خورده بودم،عهدمونو نمی شکنم
گوشه ایوون میشینم بارون منو می پوشونه
دوسش دارم چون مثل تو وجودمو می سوزونه
انگار می خواد بباره و اشکامو همراش ببره
تا چشم من نخوابه و تو رو ز یادش نبره
داد میزنم به یادتم تو میشنوی من میدونم
از عمق سرد این صدا می فهمی که پریشونم
اما جواب این صدا نم نم پاک بارونه
منتظر تو وبهار همیشه قلبم می مونه
به انتظار تو دلم تا ته دنیا می مونه
همیشگی ترین واسم دنیا بی تو یه زندونه....
-
-
وقتی دلت در تهاجم ثانیه هاست ، وقتی قدم ات می شتابد تا از سایه ی روزگار عقب نماند ، وقتی شبهای نبودنت با اشک و ستاره به سپیده سلام می کند ،
وقتی که زمین جای پای تو را کم دارد و خانه عطر نفس هایت را ...
وقتی که همه جا صحبت از توست و تو نیستی
... دلم می گیرد ، مثل آسمان ابری آخرین فصل سال که دلش می خواهد آنقدر ببارد که تمام سیاهی ها را سپید پوش کند ،
وقتی تو نیستی آسمان هم درست مثل آسمان دل من و مادر گرفته است ، وقتی تو نیستی انگار رود زندگی از جریان ایستاده است ، و من این روزها فقط دلخوشم به یاد خاطراتی که در دل ما به جا گذاشتی
دلم خوش است به چند عکس زرد و قدیمی که در آلبوم قدیمی مادر جاخوش کرده است ، همان عکس هائی که تو همیشه به چشمان خیس اشکم لبخند می زنی ، همان عکس هائی که هر شب میهمان خلوت مادر می شود ، خلوت او و باران و ستاره های گریه های فرو خفته اش ،
همان اشک هایی که تنها در مقابل چشمان تو جاری می شود ...
داداشی، غربت تو تنهائی مادر است که برای دل ما حجم سبز تو را هم به دوش می کشد غربت تو غربت دل ماست که در نبودت روزها را رج می زنیم تا به فردا برسیم ،
همان فردائی که ما را به سوی تو نزدیک و نزدیک تر می کند ،
این روزها غمگینم نه تنها برای نبودنت برای پرواز نامت از خاطر برخی از آنانی که تو به خاطرشان از خودت گذشتی و ما را با روزگار تنها گذاشتی ،
وقتی که اشک میهمان خلوت نگاهم می شود وقتی
برای غربتت اشک ... نه ! فقط سکوت می کنم !
نمیدونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگیمونمیدونم چرا قسمت می کنم روزای خوب زندگیمو
چرا تو اول قصه همه دوستم میدارن
وسط قصه میشه سر به سر من میزارن
تا میخواد قصه تموم شه همه تنهام میزارن
میتونم مثل همه دورنگ باشم،دل نبازم
میتونم مثل همه یک عشق بادی بسازم
تا با یک نیشه زبان بترکه،خراب بشه
تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه
میتونم بازی کنم با عشق و احساس کسی
میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی
میتونم دروغ بگم تا خودم و شرین کنم
میتونم پشت دلا قاییم بشم کمین کنم
ولی با این همه حرفا؛منم مثل اونام
یک دروغگو میشم و همیشه ورد زبونام
یک نفر پیدا بشه به من بگه چی کار کنم؟؟
بارونٌ دوست دارم هنوز
چون تو رو یادم میاره
حس میکنم پیش منی
وقتی که بارون میباره........
خاطرم نسیت که تو از بارانی یا که از نسل نسیم
هر چه هستی گذرا نیست هوایت و بویت...
فقط آهسته بگو . . . . .
کنار آشیانه ی تو آشیانه می کنم.. فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم ... کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای ؟ و من برای زندگی تو را بهانه می کنم
من اگر روح پریشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازی دوران دارم
دل گریان،لب خندان دارم به تو وحس تو ایمان دارم
در غمستان نفسگیر، اگر
نفسم میگیرد
آرزو در دل من
متولد نشده، می میرد
یا اگر دست زمان درازای هر نفس
جان مرا میگیرد
دل گریان، لب خندان دارمبه تو و لطف تو ایمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترین انسانم
به وفای همه بی ایمانم
دل گریان، لب خندان دارم به تو ومهرتو ایمان دارم
| Design By : Pichak |
